Ένας από τους κύριους στόχους του έργου 4CE-MED(Camelina: a Cash Cover Crop Enhancing water and ground conservation in Mediterranean dry–farming systems) είναι ο καθορισμός, η βελτιστοποίηση και η δοκιμή κάτω από πραγματικές συνθήκες λειτουργίας των τοπικά προσαρμοσμένων λύσεων του 4CE–MED υιοθετώντας την καμελίνα ως καλλιέργεια κάλυψης με χαμηλές εισροές, εξασφαλίζοντας βραχυπρόθεσμο οικονομικό κέρδος στους αγρότες της Μεσογείου (WP2). Το CREA, ένας από τους Ιταλούς εταίρους του έργου, πραγματοποίησε πειραματικές δοκιμές σε συνεργασία με το ARVALIS διερευνώντας τη δυνατότητα πρόβλεψης της συγκομιδής καμελίνας και αξιολογώντας ποια στρατηγική είναι πιο αποτελεσματική. Για την επίτευξη των στόχων, σε ένα πειραματικό χωράφι, η Camelina συγκομίστηκε με άμεσο αλωνισμό (DC) σε σύγκριση με το θερισμό και μετά αλωνισμό (SW). Αξιολογήθηκαν τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα του κάθε συστήματος.
Το πειραματικό πεδίο βρίσκεται στην επικράτεια Montesquieu–Lauragais, στη Τουλούζη (Γαλλία) και έχει έκταση 1,7 εκτάρια. Σύμφωνα με την πειραματική διάταξη που εφάρμοσε το Arvalis, το χωράφι χωρίστηκε σε 2 μέρη, ένα για άμεσο αλωνισμό και ένα για θερισμό-αλωνισμό (DC).
Επέμβαση θερισμού και μετά αλωνισμός (SW)
Ο θερισμός της καμελίνας πραγματοποιήθηκε στις 30 Μαΐου με τη χρήση μηχανής Shelbourne με μαχαίρι 5,45 μέτρων, όταν η περιεκτικότητα σε υγρασία των σπόρων ήταν 35%. Ο αλωνισμός πραγματοποιήθηκε στις 7 Ιουνίου με μια μηχανή συγκομιδής John Deere T560i. Η διαδικασία ξήρανσης της βιομάζας επέτρεψε μείωση της περιεκτικότητας σε υγρασία των σπόρων, όπου κατά τη συγκομιδή ήταν 13 %. Η απόδοση της καμελίνας σε σπόρο ήταν 1,2 τόνοι/εκτάριο και οι απώλειες κατά τη διάρκεια του αλωνισμού κυμάνθηκαν περίπου στο 9 %.

Εικόνα 1 μηχανή θερισμού Shelbourne.

Εικόνα 2 Μηχανή αλωνισμού John Deere T560i.
Η επίδραση του θερισμού στην περιεκτικότητα υγρασίας της βιομάζας. (Α) Μόνιμη καλλιέργεια – (Β) θερισμένη βιομάζα.

Εικόνα 3 Σύγκριση φωτογραφίας μεταξύ πρακτικών DC και SW.
Άμεσος αλωνισμός (DC)
Ο άμεσος αλωνισμός (DC) πραγματοποιήθηκε στις 16 Ιουνίου χρησιμοποιώντας την ίδια μηχανή αλωνισμού που χρησιμοποιήθηκε για την επέμβαση SW. Η περιεκτικότητα σε υγρασία των σπόρων ήταν 10%. Η απόδοση καμελίνας σε σπόρο ήταν 1,5 τόνοι/εκτάριο και οι απώλειες κατά τη διάρκεια της συγκομιδής ήταν περίπου 6 %.

Εικόνα 4-5 Κομπίνα συγκομιδής.
Αποτελέσματα
Αναλύοντας και συγκρίνοντας τα αποτελέσματα που προέκυψαν από τις δύο πρακτικές συγκομιδής μπορούμε να συμπεράνουμε ότι:
- Η πρακτική SW συντόμευσε τον βιολογικό κύκλο της καλλιέργειας περίπου 10 ημέρες σε σχέση με την πρακτική DC. Αυτό το αποτέλεσμα είναι πολύ σημαντικό για την πρόβλεψη της σποράς της επόμενης καλλιέργειας.
- Η απόδοση σπόρου της πρακτικής SW ήταν 1217,1 kg/ha σε σύγκριση με εκείνη της επέμβασης DC που ήταν 1537,2 kg/ha. Αυτή η διαφορά ανιχνεύθηκε επίσης στη μελέτη πριν από τη συγκομιδή, επομένως δεν οφείλεται στον τρόπο συγκομιδής αλλά στην κατάσταση της βιομάζας της καλλιέργειας στο χωράφι.
- Όσον αφορά την απώλεια σπόρου, στην πρακτική SW, η διαδικασία θερισμού και ξήρανσης δεν επηρέασε σημαντικά τις απώλειες σπόρου.

